Comments on: Change of Command, Undocking and Landing

By: X PRIZE

X PRIZE — Thu, 28 Sep 2006 05:30:46 +0000

Comments on this post are now closed — thanks to Peter G for the timeline — and to all of you for your good wishes

By: Teresa

Teresa — Thu, 28 Sep 2006 03:47:18 +0000

Anousheh,
I want to wish you a safe trip back to earth. I have really enjoyed your blog, and watching Nasa Tv. You have a lifetime of memories. Teresa in Tennessee

By: Tammy Cravit

Tammy Cravit — Wed, 27 Sep 2006 22:40:30 +0000

Anousheh,

I hope that the whole world hears your message, that we are all human beings, inhabitants of a single planet, and we are all brothers and sisters. By whatever names we call ourselves, by whatever names we call our god (or goddess), by whatever languages we speak, nothing can change that. How much more beautiful a place the world would be if we could all live together in brotherhood and sisterhood, if we could embrace and learn from the things that make each of us unique as well as the ties that bind us together.

May your travels through the stars continue to be safe, and may they continue to exceed your dreams, and may the hand of the divine being that has a thousand names in the cultures of our world convey you safely back home.

Tammy in California

By: saeed karimabadi

saeed karimabadi — Wed, 27 Sep 2006 22:21:08 +0000

سلام انوشه جان , من بهت افتخار می کنم . لطفا از اون بالا به جای من جاهای خوشگل رو ببین , جزیره های زیبا و دشت های سر سبز رو شهر هایی که تو نیمه ناریک زمین پر از چراغهای روشن هستند .
سفر خوبی داشته باشی.
سعید skarimabadi at yahoo.com

By: Alan Cook

Alan Cook — Wed, 27 Sep 2006 22:19:27 +0000

Well Anousheh what did you think of the “Change of Command” ceremony? Isn’t it great that two countries who were bitter enemies such a short time ago can turn over command of the ISS back and forth between each other every 6 months. There is hope for the future for our race if we can place our common humanity above our religions.

Alan

By: Peter Guelzow

Peter Guelzow — Wed, 27 Sep 2006 20:58:33 +0000

@ #41:

Hi Farhad, What happens if you walk with 2 to 4 m/s and hit a concrete wall?

I could not find a reference, but the 15g might be what hits the capsule when it comes down on the surface. There are shock absorbers in the seats to reduce the shock for the cosmonauts to a much lower level. I remember Ulf Merbolds concern about damaging his kneecap during the landing. He is indeed very tall and his knee was under some control panels. He taped some insulation material around it. However, nothing happened and he said the landing was smoother than he feared. But still, you can see from the faces that this is not the easiest part of the trip. Anousheh will tell us in flying colours

Every seat was specially formed and made for each cosmonaut, such that the forces on the body will be more or less equal over most parts of the body. Maybe this is no more neccessary with the improved Soyus-TM spacecraft, but in the past this was the case. I wonder if they can take parts of the seat when they changed from TMA-9 to TMA-8? When I was in StarCity in 1995 I thought flying to space might be a good way for me to loose weight, but I was told that you needed to have more or less the same weight for landing as for the launch.

Sorry for the little confusion with hh:mm:ss and mm:ss, I thought it would be clear what is which.. but maybe it was too late yesterday evening and my eyes too little. Reading the blog and following the mission keeps me away from sleeping enough

As you said, we all wish Anousheh a safe landing and that he enjoys every moment until she is back on mother earth and her family&friends.

Greetings
Peter

By: S.Rashed Azizi

S.Rashed Azizi — Wed, 27 Sep 2006 20:37:17 +0000

انوشه عزیز ! بعد از آرزوی سلامتی برای تو ، این همه شهامت ، شجاعت و احساس مسئولیت را در مقابل زمین و اهالی آن به تو تبریک می گویم . خیلی ها از نظر مادی (و شاید علمی) نسبت به شما در وضعیت بهتری برخوردار بودند و هستند ،اما هیچ یک به اندازاه ی تو قلبش برای زمین، انسانها ،علم و برای فرزندان آینده زمین نتپید . طعم شیرین این افتخار بزرگ گوارای وجود تو و همه ی ما زمینیان باشد.
من یک جوان 17 ساله ی ایرانی هستم . و برایم بسیار مهم است که شما این نوشته را که گوشه ای از احساسات غرورانگیزم نسبت به شما است را بخوانید (اگر در فضا وقت نکردید قول بدهید وقتی برگشتید آن را بخوانید!!!! )
***************
پرواز و عروج آرزوی دیرینه ی تو بود.
و بیاد آور شبهایی را که در کویر تنهاییت به دنبال گوشه ای می گشتی که ستاره ات را رصد کنی … هر شب با او درد دل می کردی ، می گفتی و می خندیدی ، یا شاید بعضی وقتها می گریستی ، ستاره دوست صمیمی تو بود
روزها گذشت و تو بزرگ شدی ، و روزی رسید که به دیدار دوست صمیمیت ، ستاره، رفتی . هنوز گرم صحبت با ستاره بودی که ناگهان چشمت به زمین کوچک خودمان افتاد . ستاره را فراموش کردی و زمین کوچک را مظلوم ، بی دفاع ، غم زده ، آلوده و دردمند دیدی . از آن بالا زمین به ظاهر زیبا را دید زدی … . آنقدر ها هم زیبا نمانده … انفجارهای مهیب ، پیکرهای بیجان زنان ، کودکان یتیم شده ، دستهای پینه بسته ی پیران آواره ، اشک مردان داغدار ، دود و آلودگی ، اضطراب جنگ و مترسکها ….
و از درون پاک خود آه کشیدی ، آه ای زمین زیبای ما .
انوشه تو اکنون بهتر از همه ما درد زمین را می فهمی ، چونکه در پهنای فضای بیکران اما جذاب ، بر بالین زمین نشسته ای ،تا شاید با تدبیر انسانی خود زمین را با طبیعت، با خودش، با کُرات، با فضا و با انسانیت آشتی بدهی . حالا دیگر من و دوستانم , ستارگان به ظاهر دوست خود را رها کرده ایم و دیگر آنها را رصد نمی کنیم چونکه پس از سالها هیچ دردی از ما دوا نکرده اند. آن روزها می گفتیم که همه ما ستاره هایی داریم که با آنها حرف بزنیم ، درد دل کنیم ، آرزوهایمان را به او بگوییم … ستاره اگر آرزوهای ما را برآورده نکند لا اقل آنها را می فهمد ، ناسلامتی اسطوره ی ما است .
دردا که آنقدر آرزوهایمان دست نیافتنی شده که ستاره دیگر آنها را حتی نمی فهمد . همه ما انسانها زخمی شده ایم ، دلهای شکسته و پر از آرزوهایی که به « زمین و آدمهای آن » ختم می شود.
چرا انسانی که می تواند گل سرخ بکارد، سلام بدهد ، لبخد بزند ، شاد باشد و پرواز کند ، در اعماق زندگی ماشینی ، در جنگ و فقر غرق شده ، چرا انسانیت را، زمین را ، آسمان آبی را، سیارات را ، خورشید را فراموش کرده ؟؟؟
اما امروز حقیقت به ما می گوید که کار ستاره با فهمیدن آرزو تمام نمی شود چون اکنون «انوشه» ستاره ی زمینان شده است. ستاره ای که در زمین متولد شد، بزرگ شد، درد بشر را شناخت، و سپس به سوی آسمان ها اوج گرفت … اکنون دیگر تو با بقیه فرق داری، تو فقط نماد و اسطوره نیستی ، بلکه حقیقت داری . مثل دیگر ستاره ها همان بالا نمی مانی، آنها لبخندزنان وانمود می کنند برای اهل زمین ناراحت اند اما تو مشکلات زمین و اهالی اش را از اعماق وجودت درک کرده ای و به این خاطر بود که به سفری دست زدی که سوغات آن شاید دوای درد زمین باشد .تو دوباره به زمینت برمی گردی تا آن را شاد کنی . تو همان ستاره ی اسطوره ای نیستی بلکه تو «حقیقت» داری و آغازگر راهی هستی که مقصد آن همان زمینی است که همه ما در رویاهایمان می بینیم : بدون جنگ ، بدون فقر ، بدون دود ، بدون رنج و همچنان خاستگاه ستارهایی همچون «انوشه انصاری » . راهت پاینده و نامت در آلبوم ستارگان عالم جاوید باد ….

By: ali

ali — Wed, 27 Sep 2006 20:36:14 +0000

سلام به دانشمند ایرانی
خوشحال هستم که وب لاگ شما را می خوانم
آرزوی موفقیت برای شما را دارم
من دانشجوی رشته میکروبیولوژی هستم
و از اینکه یکی از آزمایشات شما درباره میکروبهای ایستگاه فضایی است
علاقه مند هستم که نتایج کار شما را بدانم
خداحافظ

By: ستاره دریایی

ستاره دریایی — Wed, 27 Sep 2006 19:21:38 +0000

خیــــــــــلی دوستت دارم

By: Anne Berres

Anne Berres — Wed, 27 Sep 2006 19:17:00 +0000

Anousheh! I wish you some wonderful remaining hours up there and a good and safe return to the earth!

I love your blog! I’ve always wanted to become an astronaut as a child and some part of me still does (though I’ll become a computer scientist now which is closest to inventer -another childhood dream- you can get).
It’s so awesome you managed to make your dream come true! Reading your stories and thus being able to participate a bit in your journey was probably a great experience for everyone (including me) who dreams of exploring space
Interaction with things seems to be kind of difficult, I love all those fun details!

Wishing you all the best,
Anne, Germany